ترا من چشم در راهم شباهنگام

که می گیرند در شاخ تلاجن سایه ها رنگ سیاهی

وزان دلخستگانت راست اندوهی فراهم؛

ترا من چشم در راهم.

شباهنگام. در آندم که بر جا درّه ها چون مُرده ماران خفتگانند؛

در آن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سرو کوهی دام

گَرَم یاد آوری یا نه، من از یادت نمی کاهم؛

ترا من چشم در راهم.

                                                                                                نیما یوشیج

 هر چند راهش سخت و ناهموار باشد.

 هنگامی که با بال هایش شما را در بر می گیرد ، تسلیمش شوید ،

 گر چه ممکن است تیغ نهفته در میان پرهایش مجرو حتان کند .

 وقتی با شما سخن می گوید باورش کنید ،

 گر چه ممکن است صدایش رویاهاتان را پراکنده سازد ،

 همان گونه که باد شمال باغ را بی بر می کند.

 زیرا عشق همان گونه که تاج بر سرتان می گذارد ، به صلیبتان می کشد .

 همان گونه  که شما را می پروراند ، شاخ و برگتان را هرس می کند .

 همان گونه که از قامتتان بالا می رود و نازک ترین شاخه هاتان را

  که در آفتاب می لرزند نوازش می کند ،

 به زمین فرو می رود و ریشه هاتان را که به خاک چسبیده اند می لرزاند.

 عشق ، شما را هم چون بافه های گندم برای خود دسته می کند.

 می کوبدتان تا برهنه تان کند.

 سپس غربالتان می کند تا از کاه جداتان کند.

 آسیابتان می کند تا سپید شوید.

 ورزتان می دهد تا نرم شوید.

 آ نگاه شما را به آتش مقدس خود می سپارد

  تا برای ضیافت مقدس خداوند ،نانی مقدس شوید..

                                                      "جبران خلیل جبران"

نه تو آمدی

نه من از یاد بردم

یلدای انتظار قصه نیست

اگر نه به سر می آمد

      ....

که هیچ گاه دیگر

هیچ چیز ،

جایش را پر نخواهد کرد ...

(برای کودک شاد درون تو )

هر چند که تو منو فراموش کردی:

تو پیش من از هزار پیروزی عزیزتری و در دل من از همه افتخارهای این جهان شیرین تری.

شکست ...شکست من...خودشناسی من  سر پیچی من از توست که می دانم هنوز جوانم و پای چابک دارم...و به دام تاج شمشاد پژمرده نمی افتم.

در توست که به تنهائی رسیده ام و لذت رانده شدن و دشنام شنیدن را چشیده ام.

شکست ...شکست من...شمشیر و سپر در خشان من ..در چشمان تو خوانده ام که بر تخت نشستن یعنی برده شدن و فهمیده شدن یعنی هموار شدن و در یافته شدن یعنی به نهایت خود رسیدن و مانند میوه رسیده ای به زمین افتادن و خورده شدن .

شکست...شکست من ...همراه دلاور من تو سرودهای مرا خواهی شنید و فریادهای مرا و سکوت های مرا و هیچ کس جز تو با من سخن نخواهد گفت از تپش بال ها و خیزش موج ها و از کوه هایی که شباهنگام می سوزند و تنها تویی که از شیب صخره روح من بالا می آیی.

شکست ...شکست من...دلیری بی مرگ من ..من و تو با طوفان خواهیم خندید ...و با هم گور همه آنهایی را که در ما می میرند خواهیم کند و با اراده در آفتاب خواهیم ایستاد و خطرناک خواهیم بود.

من خلاف جهت أب شنا کردن را مثل یک معجزه باور دارم

آخرین دانه ی کبرتم را می کشم در این باد

                                                هر چه باداباد.....

روی کوچه برفی

رد پایی ست که بر نگشته

                          انگار قصه تو ست !

دیدار ما

چون آب و ماه

چه دور !

چه در هم !

چراغانی یاد است

                در کشاکش اندوه

          غبارروب خاطر و خاطره

مرا فریادکن

    تا شب تنهایی ام

              هزارتکه شود

بگذار خورشید بتابد

             و پرندگان خسته شعرم

                  در شاخ وبرگ سبز صدایت

                         آشیانه کنند

وتا همیشه تاریخ

            نام بلندت را ٬ آواز سر دهند .

 عشق در لحظه پدید میاد.....

دوس داشتن در امتداد زمان......

عشق معیارها را در هم می ریزد......

.دوست داشتن بر پایه معیارها بنا می شود......

.عشق ویران کردن خویشتن هست........

دوست داشتن ساختنی عظیم است.......

عشق ناگهان و نا خواسته شعله می کشد.......

دوست داشتن از شناختن سرچشمه می گیرد........

عشق قانون نمی شناسد........

دوست داشتن اوج احترام به مجموعه ای از قوانین طبیعی است........

عشق فوران می کند چون اتشفشان........

دوست داشتن جاری می شود چون رود خانه
دوستت دارم
همیشه

زمستان
سلامت را نمي خواهند پاسخ گفت
سرها در گريبان است
كسي سر بر نيارد كرد پاسخ گفتن و ديدار ياران را
نگه جز پيش پا را ديد ، نتواند
كه ره تاريك و لغزان است
وگر دست محبت سوي كسي يازي
به اكراه آورد دست از بغل بيرون
كه سرما سخت سوزان است
نفس ، كز گرمگاه سينه مي آيد برون ، ابري شود تاريك
چو ديدار ايستد در پيش چشمانت
نفس كاين است ، پس ديگر چه داري چشم
ز چشم دوستان دور يا نزديك ؟
مسيحاي جوانمرد من ! اي ترساي پير پيرهن چركين
هوا بس ناجوانمردانه سرد است ... آي
دمت گرم و سرت خوش باد
سلامم را تو پاسخ گوي ، در بگشاي
منم من ، ميهمان هر شبت ، لولي وش مغموم
منم من ، سنگ تيپاخورده ي رنجور
منم ، دشنام پس آفرينش ، نغمه ي ناجور
نه از رومم ، نه از زنگم ، همان بيرنگ بيرنگم
بيا بگشاي در ، بگشاي ، دلتنگم
حريفا ! ميزبانا ! ميهمان سال و ماهت پشت در چون موج مي لرزد
تگرگي نيست ، مرگي نيست
صدايي گر شنيدي ، صحبت سرما و دندان است
من امشب آمدستم وام بگذارم
حسابت را كنار جام بگذارم
چه مي گويي كه بيگه شد ، سحر شد ، بامداد آمد ؟
فريبت مي دهد ، بر آسمان اين سرخي بعد از سحرگه نيست
حريفا ! گوش سرما برده است اين ، يادگار سيلي سرد زمستان است
و قنديل سپهر تنگ ميدان ، مرده يا زنده
به تابوت ستبر ظلمت نه توي مرگ اندود ، پنهان است
حريفا ! رو چراغ باده را بفروز ، شب با روز يكسان است
سلامت را نمي خواهند پاسخ گفت
هوا دلگير ، درها بسته ، سرها در گريبان ، دستها پنهان
نفسها ابر ، دلها خسته و غمگين
درختان اسكلتهاي بلور آجين
زمين دلمرده ، سقف آسمان كوتاه
غبار آلوده مهر و ماه
زمستان است

و می دانم

تو تنها نیازمند یک نگاهی که به تو دل دهد ،

آسوده خاطرت کند ،

بگشایدت تا به در آیی ،

من پا پس می کشم

و در نیم گشوده بروی تو بسته می شود .

(مارگوت بیکل)

ترجمه احمد شاملو